Roberto
Martínez

Ik kwam voor twee weken naar Mazunte en ben hier nu acht jaar. Ik fotografeerde bruiloften in Monterrey —zalen met airco, schema's op de minuut, tweehonderd foto's van dezelfde toost— en stapte uit de bus met mijn camera en een rugzak. Ik heb het ticket terug nooit gekocht.

Hier leerde ik anders werken. Geen flits, geen assistent, geen haast. Het licht van de kust doet de helft van het werk en de andere helft is wachten: tot de zon zakt, tot het haar losraakt, tot iemand vergeet dat ik een camera vasthoud. Wat na dat wachten komt, is wat telt.

Voor de gebruikelijke bruiloften ga ik nog steeds naar Monterrey, en ik blijf de shoots verkiezen waarbij niemand precies weet wat er gaat gebeuren. Retraites, koppels die ik tijdens het duiken ontmoette, mensen die op het strand zingen. De natuur is niet de achtergrond van mijn foto's: meestal is ze de reden dat ze bestaan.

Soulpic ben ik. Geen studio, geen team, geen pakketten in drie niveaus. Er is een camera, veel tijd wandelend, en het idee dat een goede foto meer op een gesprek lijkt dan op een sessie.