Roberto
Martínez

Przyjechałem do Mazunte na dwa tygodnie i jestem tu od ośmiu lat. Wcześniej fotografowałem wesela w Monterrey —klimatyzowane sale, rozpiska co do minuty, dwieście zdjęć tego samego toastu— i wysiadłem z autobusu z aparatem i plecakiem. Nigdy nie kupiłem biletu powrotnego.

Tutaj nauczyłem się pracować inaczej. Bez pośpiechu. Bez „powinienem”. Światło robi połowę roboty, a druga połowa to czekanie: aż słońce opadnie, aż rozpuszczą się włosy, aż rozluźni się uśmiech, aż człowiek zapomni, że trzymam aparat. To, co przychodzi po tym czekaniu, jest tym, co się liczy.

Nadal jeżdżę do Monterrey na zwykłe wesela i nadal wolę sesje, na których nikt do końca nie wie, co się wydarzy. Wyjazdy, pary poznane podczas snorkelingu, ludzie śpiewający na plaży. Przyroda nie jest tłem moich zdjęć: najczęściej jest powodem, dla którego w ogóle powstały.

Soulpic to ja: aparat i mnóstwo czasu na chodzenie, obserwowanie i odkrywanie drobnych szczegółów, które sprawiają, że każda historia jest wyjątkowa. Zawsze z przekonaniem, że dobre zdjęcie bliżej ma do rozmowy niż do sesji.